Als je knoeit moet je het zelf opruimen… Eén zin, een zin die vele ouders denk ik regelmatig tegen hun kinderen hebben gezegd. Hier een zin met grote gevolgen.

Tygo zat op zijn nieuwe bank in de aanbouw. Het eten was klaar en we zouden met een bordje op schoot voor de tv ons eten opeten. De afspraak is dat Tygo niet in de aanbouw mag eten en dus bij ons zou komen zitten. Zijn nieuwe bank is zijn trots en hij vroeg of hij daar voor één keer mocht eten. Manlief zei: prima, maar als je knoeit moet je het zelf opruimen. Zonder na te denken zei hij het, gewoon tussen het regelen van het eten door.

De volgende ochtend kwam Tygo naar beneden. Het nieuwe ritueel van wakker worden is kroelen met Sterre op zijn bank in de aanbouw. Heerlijk liggen ze daar dan samen te knuffelen en te ravotten.

Nadat Tygo een fles drinken aangereikt krijgt komt de vraag wat hij wil eten. We gaan van groen naar code rood met dito huilbui. Ik sta ernaar te kijken vol verbazing. Ik stel de vraag wat er aan de hand is. Natuurlijk weet ik dat daar geen antwoord op komt als hij zo huilt. Stomme vraag, maar toch stel je hem. Ik ga naast hem zitten op de bank, ondertussen is mijn hoofd druk aan het puzzelen. Waar komt deze bui opeens vandaan… Nog steeds grote paniek en het enige wat eruit komt is gebrul met daartussen woorden door wat lijkt op dat hij niets wil eten.

Als je een eetstoornis hebt zijn deze woorden niet heel erg vreemd en komen ze voor in situaties waarin hij een druk hoofd heeft. Ik kan het niet bij elkaar puzzelen en we proberen de standaard routines. Niets helpt… We krijgen er geen eten in, zelfs geen veilig eten.

De uren tikken door en we blijven ons maar suf piekeren wat er aan de hand is. Tygo maakt opeens een opmerking over een vieze bank en het kwartje valt. De opmerking van gisteren is een compleet eigen leven gaan leiden in Tygo zijn hoofd.

Een zo onschuldige opmerking die er gewoon uitfloepte zorgt bij Tygo ervoor dat hij niet meer wil eten. Zelf zijn bank schoonmaken kan hij niet en dat weten wij natuurlijk zelf dondersgoed. Die paniek in combinatie met dat zijn nieuwe bank vies zou kunnen worden, zorgt voor complete error en dus niet meer willen eten. Nergens niet meer, gewoon helemaal niet meer eten. Niets!

We zijn direct met hem op de bank gaan zitten en hebben rustig uitgelegd dat papa dat niet had moeten zeggen. We hebben direct het boetenkleed aangetrokken want we hadden moeten weten dat deze opmerking voor onrust zou zorgen. Nadat we rustig uitgelegd hebben waarom papa dat had gezegd, begreep hij het. Er kwam weer ruimte in zijn koppie waarna hij rustig met de nabijheid van Sterre en mij veilig eten is gaan eten.

Als ouders proberen wij er continu op te letten hoe en wat we tegen Tygo zeggen. We weten dat Tygo zijn hoofd binnen no time van iets kleins iets heel groots kan maken. Maar hé, wij zijn ook maar gewoon mensen die het niet altijd goed kunnen doen…