Hij zat boven aan de trap te gillen. Compleet in paniek, naar lucht te happen en volledig in code rood. De hulpverlener stond onder aan de trap te vertellen dat hij naar beneden moest komen omdat ze een afspraak hadden gemaakt. Vertellen? Het was eigenlijk meer eisen...
 
Ik stond in de woonkamer op 2 meter afstand van haar, ik verzocht haar om hem even met rust te laten zodat hij kon afkoelen. Mijn woorden kwamen niet aan want ze luisterde niet naar mij.
 
We zouden met zijn 3-en naar buiten gaan om een blokje te wandelen. Tygo wilde niet, zij dwong hem om toch te gaan met als gevolg dat hij nu dus gillend op de trap zit.
 
Ze blijft tegen hem praten en ik blijf zeggen dat ze hem met rust moet laten. Hij storm met een noodvaart van de trap af, ze doet een stap achteruit en springt boven op hem zodra hij de woonkamer in vliegt. Ik sta er als een viswijf naast te schreeuwen dat ze mijn kind los moet laten.
 
Het fixeren heeft totaal geen nut, het werkt juist averechts. Hij zwaait met zijn armen druk om hem heen om zichzelf los te wurmen, het lukt niet omdat ze hem zo stevig vast heeft. Inmiddels stromen de tranen over mijn wangen en blijf ik schreeuwen dat ze hem los moet laten. Het enige wat hij wilde was naar zijn veilige plek rennen, de badkamer achter in ons huis. Zij vond het onveilig, want hij wilde haar aanvliegen. Dat was de grootste onzin want hij rende langs haar heen..
 
Ze had naar mij moeten luisteren, ze had haar mond moeten houden en niet moeten doordrammen onder aan de trap. Hij was dan naar beneden gekomen om in de badkamer verder tot rust te komen zodat ik weer in contact kon komen met hem.
 
Later hoorde ik dat ze hem niet had mogen fixeren, mijn maag draaide om.
 
Dit was het moment dat zowel Tygo als ik de hulpverlening niet meer vertrouwde. Niet luisteren naar ons, niet zien wat er nodig is en dingen op eigen houtje doen zonder het bieden van veiligheid en vertrouwen.
 
We hebben haar na deze keer nooit meer gezien. Misschien maar beter ook.
 
Hoe vertel je aan een dan 8 jarig jongetje dat niet alle hulpverleners zo zijn en dat er nog wel mensen zijn die te vertrouwen zijn. Niet… Hij is zo beschadigd door deze situatie dat het vertrouwen in mensen weg is. Compleet weg, geen vertrouwen in niets of niemand meer. En dan gaat het niet alleen over fixeren, maar ook over grenzen en die negeren. Grenzen die Tygo duidelijk aangeeft negeren en hem niet serieus nemen, hem niet de veiligheid en het vertrouwen bieden wat een hulpverlener zou moeten doen.
 
Eén middag die alles kapot heeft gemaakt voor de komende jaren… En nu 5 jaar later zijn we nog steeds bezig met het opruimen van de schade van deze middag… Bedankt hè beste hulpverlener!