Hoe leg je een kind van 7 jaar uit dat hij niet met naar school mag. Niet even in de klas kijken, wat taakjes in de klas uitvoeren, spelen op het plein of meedoen met zijn vriendjes. Gewoon niet meer welkom.

En niet omdat hij iets gedaan had waarom hem de toegang werd ontzegt hoor. Het was te lastig voor de juf, te onrustig en te druk voor de klas als hij even kwam buurten. Hij was te lastig… Nou ja, zij vonden het lastig, hij was niet lastig. Hij was gewoon een jongetje die heel graag naar school wilde maar niet mocht. Om niets…

Een jongetje die niet binnen het systeem paste wat zij hanteerde. Een systeem wat ze niet wilde aanpassen en waar geen flexibiliteit in zat. Want dat was lastig. Terwijl passend onderwijs wel de norm is. Waar was dan dat passende onderwijs? Ook te lastig en ingewikkeld…

Vervreemd raken van zijn vrienden, geen uitnodigingen meer voor feestjes, geen onderwijs meer en geen onderdeel meer zijn van iets waar je graag een onderdeel van zou willen zijn.
Buitengesloten en vergeten door volwassen mensen die een veilige plek horen te bieden aan kinderen. Die ze horen te onderwijzen, iets bij te dragen aan hun ontwikkeling en waarvoor ze met passie gestudeerd voor hebben. Kinderen laten groeien, de wereld laten ontdekken en laten groeien. Volwassen die ervoor gekozen hebben om een 7 jarige jongen aan de kant te zetten, gewoon als grof vuil.

Te lastig, te ingewikkeld om in te investeren. Een kinderleven verwoest, zomaar omdat ze er geen zin in hadden…

Zouden zij er nog weleens bij stilstaan wat voor gevolgen deze keuze heeft gehad? Kunnen zij zichzelf recht in de spiegel aankijken of hebben ze er ooit een nacht wakker van gelegen? Ik denk het niet…

Ze hebben de toekomst afgenomen van een jongetje van 7… Een trauma bezorgd, zijn zelfvertrouwen met de grond gelijk gemaakt, ervoor gezorgd dat zijn eigenwaarde niet meer bestaat.