We hadden een lekker tweede paasdag maal op tafel staan. Niets bijzonders maar wel dingen die Tygo allemaal lekker vond.

Ik legde de lenteburger en rösti op zijn bord. Ik vroeg of hij sla of de gemengde groente wilde. Ik wil geen groente, kreeg ik terug. Kalm zei ik dat hij groente moest eten. Ik lust dat niet zei hij wijzend naar de gemengd groente. Prima, dan doe ik sla op je bord want dat vind je lekker.

Ik wil geen sla op mijn bord want ik wil niet dat het door elkaar komt te liggen. Hij zei het voor het eerst, maar ik had het vermoeden al langer. Hij vind het vervelend dat zijn vlees, aardappelen en groente elkaar aanraken. Ik wachtte dus met de sla opscheppen totdat de rösti en burger op waren.

Hij nam een hap, en nog een, en nog een... Na hap 5 kwam de woede aanval. Uit het niets. Ik wil niet eten, ik lust geen rösti, het vlees is vies. Grote paniek en code rood. Van 0 naar 100 in nog geen paar secondes.

Is het dat ik zei dat hij moest eten? Is het de structuur van de sla die anders is, raakte zijn eten toch elkaar, is de vierkante burger raar omdat hij niet rond is of sudderde er iets anders wat er nu uit komt... We weten het niet en dat is lastig maar ook oké.

Eten lukte niet meer. Lang leve Arfid, autisme en prikkels. Eten is dan niet meer veilig en de boel gaat op slot. Pushen heeft geen zin. Het enige wat wij zeggen is dat hij niet hoeft te eten en bieden we hem troost en veiligheid zodat zijn code rood in zijn koppie kan zakken.

Om 22 uur staat manlief een hard broodje te smeren die van het paasontbijt over was. Toen was eten pas weer veilig... Toen pas was de code rood echt gaan liggen. Om 23 uur stappen we in de auto voor nog even een blokje rijden om de laatste onrust uit zijn lijf te halen voor het slapen gaan.